Van 0-3 naar 3-3

OUT OF THE BLOG
Duurzaamheid
Yeter Yen
Adviseur Burgerzaken bij gemeente Hardenberg
28 oktober 2021

Op haar tiende verhuisde Yeter Yen van Turkije naar Nederland. Een hele schok. Ruim twintig jaar later werkt ze als zelfstandig adviseur Burgerzaken voor gemeentes en leidt ze ambtenaren op over de BRP. “Ik heb eindelijk het gevoel dat ik mijn achterstand heb ingelopen en wordt geaccepteerd als Nederlander.”

De dag dat Yeter Yen als dertienjarige in groep 8 van de basisschool haar schooladvies kreeg, staat nog op haar netvlies gebrand. “Mijn CITO-uitslag was heel slecht omdat mijn Nederlands nog te zwak was en ik de vragen niet begreep,” vertelt ze. De herinnering vervult haar nog altijd met afschuw. “Het advies was: VMBO-kader. Ik kon veel meer, dat wist ik, maar niemand die het zag. De leerkracht niet, mijn ouders ook niet.”

Drie jaar eerder, in 1997, is Yeter vanuit Turkije in het kader van gezinshereniging met haar moeder, zusje en broers neergestreken in Barneveld. Als nieuwkomer wordt ze meteen een klas teruggezet, naar groep 5. “Ik had het gevoel dat ik terug bij af was en ook alsof ik er in Nederland niet helemaal bij hoorde. Ik stond in één klap met 3-0 achter.”

Lange weg

Op het VMBO groeit niet alleen Yeters taalvaardigheid maar ook haar zelfvertrouwen. Daarna, op het MBO, durft ze zelfs tegen het advies van de school in te gaan en te kiezen voor het hoogste niveau van de opleiding Sociaaljuridische Dienstverlening. “Ik realiseerde me dat ik voor mezelf moest opkomen en dat ik me ook moest bewijzen,” vertelt ze. “En ik wist dat dat een lange weg omhoog zou zijn, waarbij ik geen trede mocht overslaan.”

Zelfstandigheid

De reden voor Yeters gedrevenheid stamt uit wat ze in haar jeugd van nabij zag: de afhankelijke positie van vrouwen. Haar moeder was al op haar zeventiende getrouwd en moest zich in veel dingen schikken. Yeter: “Ze was afhankelijk van haar man. Dat wilde ik per se niet. Ik wil zelfstandig zijn, financieel en emotioneel. Overigens heeft mijn moeder mij wel altijd gestimuleerd in mijn ambities. En later heeft ze zelf nog haar rijbewijs gehaald en is ze op taalles gegaan.”

Leren

Na het afronden van het MBO werkt Yeter op de afdeling Burgerschapszaken van diverse gemeentes, zoals Amersfoort, Wijdemeren en Weesp - de eerste zeven jaar in een vast dienstverband, na 2015 via detachering. Ondertussen trouwt ze, wordt ze moeder van twee kinderen en volgt ze verschillende opleidingen op haar vakgebied, met een specialisatie in de Basisregistratie Personen (BRP).

Yeter: “Voor mij was dit één grote periode van leren. Niet alleen vakinhoudelijk, maar ook qua persoonlijke ontwikkeling. Jezelf presenteren. Goed omgaan met kritiek. Fouten accepteren, loslaten en ervan leren. Eerlijk zijn tegen jezelf en tegen anderen. Dat vind ik belangrijk. Daarbij let ik wel goed op – dat zullen veel mensen die van buiten komen herkennen – of die openheid ook wordt geaccepteerd.”

Eigen bedrijf

Na bijna tien jaar in loondienst is het tijd voor een volgende grote stap: een eigen bedrijf. “Op 1 november 2018 ben ik voor mezelf begonnen als zelfstandig adviseur burgerzaken,” vertelt ze trots. “Zelf bepalen bij welke organisatie ik aan de slag wil, welke opdrachten ik aanneem, in welke regio. De afgelopen tijd werk ik in Zwolle, Raalte, Olst-Wijke en Hardenberg. Een beetje reistijd vind ik wel fijn.”

Ambitie

Vanuit haar eigen onderneming is Yeter ook actief als docent bij Segment en Bestuursacademie Nederland, waar ze ambtenaren opleidt in burgerzaken en BPR. En de volgende stap zit al in haar hoofd. “Mijn ambitie is om mijn bedrijf in de toekomst uit te breiden tot een detacheringsbureau met professionals in mijn vakgebied.”

Proactieve wetgeving

Inmiddels voelt ze zich ook vrij om ideeën naar voren te brengen over hoe dingen beter kunnen. Bijvoorbeeld over de verhouding tussen wetgeving en samenleving. “De wetgeving loopt vaak te veel achter bij maatschappelijke ontwikkelingen. Dat zag je bijvoorbeeld bij het homohuwelijk en het duo-moederschap. Ik denk dat de wetgever daarin meer proactief zou moeten zijn, en dat gemeentes daar bij het Rijk nog meer op moeten aandringen. Het loopt nu te veel uit de pas, en burgers lopen daardoor schade op, bijvoorbeeld een transgender die in de registratie niet zelf het geslacht kan bepalen.”

Kennisdeling

Een ander punt dat haar zorgen baart, is het dreigende verlies van kennis binnen gemeentes. “Het personeelsbestand vergrijst, veel mensen zitten tegen hun pensioen aan. Maar er wordt veel te weinig kennis uitgewisseld tussen oude en jonge medewerkers, bijvoorbeeld op het gebied van burgerzaken. Ouderen willen niet loslaten, jongeren durven niet te vragen. Ik zeg: ga met elkaar praten. Dat is nu nog niet echt de cultuur, maar dat moet een gewoonte worden.’ 

3-3

Yeter heeft een lange weg afgelegd om op deze plek te komen, vindt ze zelf. “Soms door even een stapje terug te doen, van de achtste trede naar de zesde om naar de negende te komen. Maar ik heb het gevoel dat ik geaccepteerd wordt als Nederlander. De achterstand is ingelopen. Ik sta op 3-3.”